در دهههای اخیر، روند افزایش آلایندههای زیستمحیطی به یکی از بحرانهای جدی و روبهگسترش جهان تبدیل شده است. منابع متعدد آلودگی، از جمله صنایع سنگین، حملونقل شهری، فعالیتهای کشاورزی غیرپایدار و تولید انبوه پسماندهای پلاستیکی، بهشکل فزایندهای سلامت انسانها، گونههای جانوری و تعادل اکوسیستمها را تهدید میکنند. در دهههای اخیر، روند افزایش آلایندههای زیستمحیطی به […]
در دهههای اخیر، روند افزایش آلایندههای زیستمحیطی به یکی از بحرانهای جدی و روبهگسترش جهان تبدیل شده است. منابع متعدد آلودگی، از جمله صنایع سنگین، حملونقل شهری، فعالیتهای کشاورزی غیرپایدار و تولید انبوه پسماندهای پلاستیکی، بهشکل فزایندهای سلامت انسانها، گونههای جانوری و تعادل اکوسیستمها را تهدید میکنند.
در دهههای اخیر، روند افزایش آلایندههای زیستمحیطی به یکی از بحرانهای جدی و روبهگسترش جهان تبدیل شده است. منابع متعدد آلودگی، از جمله صنایع سنگین، حملونقل شهری، فعالیتهای کشاورزی غیرپایدار و تولید انبوه پسماندهای پلاستیکی، بهشکل فزایندهای سلامت انسانها، گونههای جانوری و تعادل اکوسیستمها را تهدید میکنند.
بر اساس آمار منتشر شده از سوی سازمان جهانی بهداشت (WHO)، سالانه حدود ۷ میلیون نفر در جهان بهدلیل قرار گرفتن در معرض هوای آلوده جان خود را از دست میدهند. در بسیاری از کلانشهرهای جهان، از جمله تهران، شاخص کیفیت هوا در اغلب روزهای سال در وضعیت ناسالم یا خطرناک قرار دارد. ترکیب گازهای گلخانهای، ذرات معلق، دیاکسید نیتروژن و ازن سطح پایین، عمدهترین عوامل آلودگی هوا به شمار میروند.
در کنار بحران هوا، منابع آبی نیز بهشدت تحت تاثیر آلایندههای شیمیایی، فاضلابهای صنعتی و کشاورزی قرار دارند. ورود پسابهای تصفیهنشده به رودخانهها، دریاچهها و آبهای زیرزمینی باعث از بین رفتن تنوع زیستی، افزایش بیماریهای پوستی و گوارشی در جوامع محلی، و کاهش کیفیت آب شرب شده است. آلودگی خاک نیز، بهویژه در زمینهای کشاورزی، با ورود فلزات سنگین، سموم دفع آفات و مواد نفتی، منجر به کاهش حاصلخیزی، نابودی میکروارگانیسمهای مفید و انتقال آلودگی به زنجیره غذایی انسان شده است.
کارشناسان محیط زیست هشدار میدهند که مقابله با این روند مستلزم بازنگری جدی در سیاستهای توسعه صنعتی، اصلاح الگوهای مصرف، تقویت نظارت قانونی بر منابع آلاینده و گسترش آموزشهای عمومی درباره حفظ محیط زیست است. همچنین استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر، کاهش مصرف سوختهای فسیلی، بازیافت هوشمند پسماندها و ارتقای فرهنگ مسئولیتپذیری اجتماعی میتواند در مهار این بحران مؤثر واقع شود.
آینده زمین به تصمیمات امروز وابسته است؛ اگر اکنون برای محافظت از محیط زیست اقدام نکنیم، فردایی سالم برای نسلهای آینده باقی نخواهد ماند.